W diagnostyce wizualnej niedoborów składników pokarmowych kluczowe jest powiązanie miejsca pojawienia się objawów (młode czy starsze liście) oraz charakteru zmian (barwa, układ przebarwień, zasychanie brzegów, chlorozy międzyżyłkowe) z rolą danego pierwiastka w roślinie.
Odpowiedź "fosforu" jest uznawana za właściwą, gdy obraz symptomów odpowiada typowym efektom ograniczonego zaopatrzenia rośliny w fosfor: spowolnieniu wzrostu, zmianom zabarwienia liści oraz zaburzeniom rozwoju. Fosfor jest makroskładnikiem istotnym dla procesów energetycznych i prawidłowego rozwoju, więc jego brak może być widoczny w kondycji rośliny oraz wyglądzie ulistnienia.
Odpowiedź "azotu" bywa wybierana z przyzwyczajenia, bo niedobór azotu jest częsty i łatwo kojarzony, jednak typowe objawy niedoboru azotu mają inny przebieg i rozmieszczenie na roślinie niż te, które wskazują na fosfor (często dotyczą ogólnej chloroz y i stopniowego żółknięcia). Sama informacja o "młodych liściach" nie powinna automatycznie kierować na azot.
Odpowiedź "potasu" jest kusząca, gdy na liściach widoczne są zasychania lub przebarwienia brzegów, ale niedobór potasu ma zwykle odmienny obraz (często kojarzony z przypaleniem brzegów i specyficznym układem zmian). Jeśli ilustracja nie pokazuje takiego "brzeżnego" charakteru, wybór potasu jest błędem.
Odpowiedź "magnezu" bywa mylona z innymi niedoborami, ponieważ magnez często wiąże się z chloro zą międzyżyłkową. Jeżeli na ilustracji nie dominują typowe dla magnezu układy przebarwień między nerwami liścia, ta odpowiedź jest nieprawidłowa.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy objawy zaczynają się na młodych czy starszych liściach, potem sprawdź, czy zmiany są brzeżne, międzyżyłkowe czy uogólnione. Dopiero na końcu dobierz pierwiastek. Taka kolejność zmniejsza ryzyko "strzału" opartego na skojarzeniach.
