KWALIFIKACJA ELM5 - CZERWIEC 2018

PYTANIE NR 25.
Przedstawione urządzenie to czujka
Ilustracja przedstawia czujkę czadu, która jest urządzeniem stosowanym w systemach bezpieczeństwa do wykrywania obecności
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "czadu" wskazuje na czujkę przeznaczoną do wykrywania tlenku węgla (CO).
Takie urządzenia są zwykle samodzielnymi alarmami, często z perforowaną obudową dla dopływu powietrza i sygnalizatorem akustycznym. Pozostałe opcje dotyczą typowych czujek włamaniowych (PIR, kontaktron, akustyczna).

Pełne wyjaśnienie:

Pytanie polega na rozpoznaniu rodzaju czujki na podstawie przedstawionego urządzenia. Odpowiedź "czadu" oznacza czujkę tlenku węgla (CO), czyli czujnik środowiskowy wykrywający obecność niebezpiecznego gazu w powietrzu. W praktyce takie urządzenia są często montowane na ścianie lub suficie (zgodnie z zaleceniami producenta) i mają obudowę umożliwiającą dopływ powietrza do elementu pomiarowego oraz wbudowaną sygnalizację dźwiękową.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

  • "otwarcia drzwi" odnosi się do zestawu kontaktron + magnes. Taki czujnik jest zwykle mały, składa się z dwóch elementów montowanych na skrzydle i ościeżnicy, a nie z pojedynczego urządzenia przypominającego alarm.
  • "stłuczenia szyby" to najczęściej czujka akustyczna analizująca charakterystyczne widmo dźwięku. Bywa montowana w pomieszczeniu i wygląda jak niewielki detektor, ale jej celem jest wykrycie zdarzenia włamaniowego, a nie gazu; konstrukcja i oznaczenia na obudowie często różnią się od czujek CO.
  • "ruchu" dotyczy czujek PIR/mikrofalowych. Czujki PIR zazwyczaj mają widoczną soczewkę Fresnela lub okno detekcyjne, co jest cechą odróżniającą od wielu czujek środowiskowych.

Wskazówka egzaminacyjna: przy identyfikacji nie opieraj się wyłącznie na ogólnym kształcie. Szukaj cech funkcjonalnych: soczewka (PIR), dwa elementy (kontaktron), brak soczewki i otwory wentylacyjne/kratki (częste w czujkach gazów/CO), a także ewentualne napisy i piktogramy na obudowie, jeśli są czytelne na ilustracji.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Czujka czadu to urządzenie wykrywające tlenek węgla (CO) w powietrzu i uruchamiające alarm po przekroczeniu określonych progów. CO jest bezbarwny i bezwonny, dlatego detekcja elektroniczna jest kluczowa. Czujka nie służy do wykrywania dymu ani ruchu intruza.
Czujki dymu często mają konstrukcję "kominową"/labiryntową i są kojarzone z sufitem, a czujki CO bywają montowane na ścianie i mają otwory doprowadzające powietrze do sensora. Najpewniejsze są oznaczenia na obudowie (np. CO), ale na egzaminie liczą się też cechy typu brak soczewki PIR.
Czujka PIR wykrywa zmiany promieniowania podczerwonego w polu widzenia sensora, zwykle przez soczewkę Fresnela. Reaguje na ruch obiektów o innej temperaturze niż tło (np. człowieka). Nie wykrywa gazów ani otwarcia drzwi, dlatego jej wygląd i zastosowanie różnią się od czujek CO i kontaktronów.
Czujka otwarcia drzwi to zwykle kontaktron z magnesem: dwa małe elementy montowane osobno (na skrzydle i na ościeżnicy). Alarm pojawia się po oddaleniu magnesu od kontaktronu przy otwarciu. Jeśli na ilustracji widać pojedyncze urządzenie z sygnalizatorem, to zazwyczaj nie jest kontaktron.
Czujka stłuczenia szyby jest czujką akustyczną: analizuje dźwięk uderzenia i charakterystyczne częstotliwości pękającego szkła. Służy do ochrony antywłamaniowej, a nie do wykrywania zagrożeń gazowych. Na egzaminie łatwo ją pomylić z innymi czujkami bez soczewki, więc warto znać typowe zastosowanie.
"Czujka czadu" dotyczy tlenku węgla (CO), a "czujka gazu" może oznaczać np. metan/propanu-butan lub inne gazy. Różnią się zastosowaniem, progami zadziałania i często technologią sensora. W pytaniach egzaminacyjnych zwracaj uwagę na precyzyjne nazewnictwo: CO to nie to samo co LPG/CH4.
Czujkę CO stosuje się tam, gdzie istnieje ryzyko powstania tlenku węgla, np. w pobliżu urządzeń spalających paliwo (zgodnie z zaleceniami producenta i projektem). W praktyce pomaga wcześnie wykryć zagrożenie i uruchomić alarm. W systemach elektronicznych może działać autonomicznie lub współpracować z instalacją sygnalizacji.
Najczęstsze błędy to sugerowanie się samą obudową bez sprawdzenia cech charakterystycznych: soczewki (PIR), dwóch elementów (kontaktron) lub oznaczeń/otworów wentylacyjnych (czujki środowiskowe). Drugi błąd to automatyczne kojarzenie każdej czujki z włamaniem, mimo że część czujników dotyczy zagrożeń CO lub dymu.
Czujka ruchu wykrywa ruch w polu detekcji, więc może zareagować na osobę wchodzącą po otwarciu drzwi, ale nie wykrywa samego faktu otwarcia skrzydła. Do otwarcia drzwi służy kontaktron (czujka magnetyczna). W testach odróżniaj "zdarzenie" (otwarcie) od "skutku" (ruch człowieka).
Ucz się przez porównywanie zdjęć i kart katalogowych: PIR, kontaktron, stłuczenie szyby, dym, CO. Zwracaj uwagę na elementy rozpoznawcze (soczewka, liczba części, otwory, diody). Ćwicz też dopasowanie czujki do zastosowania: antywłamaniowe vs środowiskowe, bo to często rozstrzyga wybór.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 60% zdających egzamin. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Pozostałe opcje dotyczą typowych czujek włamaniowych (PIR, kontaktron, akustyczna)."

Źródła:

  • PN-EN 50291-1:2018-01 (lub nowsza): Elektryczne urządzenia do wykrywania tlenku węgla w pomieszczeniach mieszkalnych — Część 1: Metody badań i wymagania eksploatacyjne
  • PN-EN 50131 (seria norm): Systemy alarmowe — Systemy sygnalizacji włamania i napadu (w tym wymagania/dobór elementów detekcyjnych)

Materiały:

  • Katalogi i karty katalogowe producentów czujek (PIR, kontaktron, stłuczenie szyby, CO) – zdjęcia, opisy cech
  • Podstawy systemów alarmowych (SSWiN) – rozdziały o czujkach i ich zastosowaniach
  • Podstawy detekcji tlenku węgla w budynkach – zasada działania czujników CO i warunki montażu

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego