Klasyfikując dowody księgowe, rozróżnia się m.in. dokumenty własne (wystawiane przez jednostkę) oraz dokumenty obce (otrzymywane od podmiotów zewnętrznych, np. kontrahentów). Dodatkowo wskazuje się, czy dokument jest wewnętrzny (krąży w obiegu jednostki i dokumentuje zdarzenia "wewnątrz" organizacji) czy zewnętrzny (dotyczy rozliczeń i obrotu z innymi podmiotami).
Odpowiedź "własnych wewnętrznych" jest właściwa, gdy przedstawiony druk jest sporządzany przez pracownika jednostki i służy do udokumentowania zdarzenia gospodarczego bez udziału kontrahenta jako wystawcy (np. dokumenty wewnętrzne dotyczące operacji magazynowych, rozliczeń pracowniczych lub przesunięć w obrębie firmy – zależnie od tego, co pokazuje druk na ilustracji).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "obcych zewnętrznych" dotyczy dowodów pochodzących z zewnątrz (np. faktury od dostawcy). Jeżeli dokument jest drukiem firmowym sporządzanym w środku jednostki, to nie jest "obcy".
- "zbiorczych" odnosi się do dokumentów, które obejmują zestawienie wielu jednorodnych operacji (np. podsumowanie wielu dokumentów źródłowych). Sam fakt, że dokument ma tabelę lub kilka pozycji, nie czyni go automatycznie zbiorczym — kluczowe jest, czy stanowi agregację wielu dowodów.
- "zastępczych" to dokumenty sporządzane wyjątkowo w miejsce brakującego dowodu źródłowego. Jeżeli przedstawiony druk jest standardowym formularzem używanym w bieżącym obiegu, zwykle nie spełnia kryterium "zastępczego".
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich zadaniach najpierw ustal, kto wystawia dokument (jednostka czy kontrahent) i gdzie dokument krąży (wewnątrz czy na zewnątrz). Dopiero potem rozważ, czy ma charakter zbiorczy lub zastępczy.
