W programowaniu CNC rozróżnia się kilka "poziomów" zapisu:
- Program główny – nadrzędny przebieg obróbki. To on jest uruchamiany jako podstawowy program, zawiera całą logikę operacji (np. przygotowanie, ruchy, wywołania innych fragmentów) i ma charakterystyczne elementy początku/końca programu zgodne ze składnią danego sterowania.
- Podprogram – fragment przeznaczony do wielokrotnego użycia. Zwykle jest wywoływany z programu głównego (np. do powtarzania tej samej ścieżki w kilku miejscach) i sam w sobie nie musi zawierać pełnej sekwencji "start–koniec obróbki" typowej dla programu nadrzędnego.
- Cykl stały – gotowa funkcja technologiczna sterowania (np. wiercenie, pogłębianie, gwintowanie), uruchamiana pojedynczym poleceniem/cyklem z parametrami. To nie jest "listing programu" jako całość, tylko mechanizm ułatwiający realizację określonej operacji.
- Zwykły tekst – treść bez poprawnej składni sterowania CNC (np. opis technologiczny), która nie jest interpretowana jako instrukcje ruchu/komendy.
Odpowiedź "program główny" jest właściwa, gdy widoczny fragment ma cechy nadrzędnego programu: identyfikację programu oraz typowe elementy domknięcia i kompletności przebiegu (a nie tylko krótką procedurę do wywołania).
Odpowiedź "podprogram" byłaby trafna, gdyby fragment wyglądał jak część wywoływana (procedura) i nie zawierał elementów typowych dla uruchamianego programu nadrzędnego. "Zwykły tekst" odpada, jeśli zapis ma format bloków/komend charakterystycznych dla CNC. "Cykl stały" nie pasuje, gdy mamy listing programu, a nie pojedyncze polecenie cyklu z parametrami.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy fragment wygląda na kompletny przebieg (program główny), na procedurę do wywołania (podprogram), czy na jedną funkcję technologiczną (cykl), zamiast sugerować się długością tekstu.
