W tym zadaniu kluczowe jest rozpoznanie stylu ogrodu na podstawie planu. Ogród w stylu barokowym należy do założeń formalnych (regularnych), w których najważniejsza jest czytelna kompozycja podporządkowana reprezentacji.
Typowe cechy baroku, które powinny być widoczne na planie, to:
- oś kompozycyjna (często powiązana z osią pałacu lub głównego budynku),
- symetria układu względem osi,
- geometria elementów: partery o regularnych kształtach, proste aleje, kwatery,
- hierarchia przestrzeni: część najbardziej reprezentacyjna bliżej rezydencji, a dalej kolejne wnętrza ogrodowe.
Dlatego odpowiedź "barokowym" pasuje do planu, który wskazuje na regularność i silne uporządkowanie kompozycji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "renesansowym" – renesans również bywa formalny i symetryczny, ale zwykle jest postrzegany jako wcześniejszy i mniej rozbudowany w skali oraz efektach kompozycyjnych; w zadaniach egzaminacyjnych ogrody o wyraźnie rozwiniętej osiowości i parterach częściej klasyfikuje się jako barok.
- "romantycznym" – ogród romantyczny (krajobrazowy) charakteryzuje się dążeniem do naturalności: nieregularne linie, asymetria, swobodne grupy drzew i kręte ścieżki; formalny rzut z geometrią zwykle temu przeczy.
- "japońskim" – ogrody japońskie opierają się na asymetrii, kamieniach, wodzie i komponowaniu "krajobrazu w miniaturze"; plan jest najczęściej mniej osiowy i mniej geometryczny niż w baroku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na planie widać oś + symetrię + geometryczne partery, w pierwszej kolejności rozważ styl formalny (barok/renesans). Gdy dominuje nieregularność i naturalizm, częściej będzie to styl romantyczny/krajobrazowy lub inspirowany ogrodami Dalekiego Wschodu.
