Aparat Vicata jest klasycznym przyrządem do badania spoiw, w szczególności cementu, i służy do oznaczania czasu wiązania. W praktyce polega to na przygotowaniu próbki o określonej konsystencji, a następnie kontrolowaniu w czasie, jak zmienia się możliwość penetracji (wgłębiania) specjalnej igły/końcówki w zaczynie. Na tej podstawie określa się momenty związane z początkiem i końcem wiązania, co ma znaczenie technologiczne dla organizacji robót.
Odpowiedź "czas wiązania spoiw budowlanych" jest właściwa, ponieważ to właśnie wiązanie (przejście z fazy plastycznej do sztywnej i dalej do stanu stwardniałego) jest parametrem, do którego aparat Vicata został zaprojektowany.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo dotyczą innych własności i innych metod badań:
- "gęstości zaprawy" – gęstość wyznacza się przez pomiar masy i objętości próbki (np. w naczyniu o znanej objętości lub odpowiednim zestawie pomiarowym), a nie przez igłę penetracyjną.
- "przyczepności stwardniałej zaprawy do podłoża" – przyczepność ocenia się metodami odrywania/ścierania lub badaniami wytrzymałościowymi na złączu, zwykle na próbkach po stwardnieniu i z użyciem dedykowanych przyrządów.
- "plastyczności zaprawy" – plastyczność/konsystencję świeżej zaprawy bada się innymi testami (rozpływ, opad stożka, stolik rozpływu itp.), a nie aparatem do oznaczania czasu wiązania spoiwa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na ilustracji widać statyw z ruchomym trzpieniem i igłą penetrującą próbkę w pierścieniu/foremce, najczęściej chodzi właśnie o metodę Vicata i parametry wiązania spoiwa.
