W silniku indukcyjnym klatkowym prędkość pola wirującego stojana (tzw. prędkość synchroniczna) zależy przede wszystkim od częstotliwości zasilania oraz liczby par biegunów. Dlatego w praktyce najczęściej stosowaną metodą płynnej regulacji prędkości jest zasilanie silnika z falownika (przemiennika częstotliwości), który umożliwia zmianę częstotliwości napięcia podawanego na stojan.
Sama zmiana częstotliwości nie jest jednak wystarczająca do poprawnej pracy w szerokim zakresie prędkości. Przy zbyt niskim napięciu w stosunku do częstotliwości spada strumień w maszynie, co ogranicza moment. Z kolei zbyt wysokie napięcie względem częstotliwości może prowadzić do nadmiernego magnesowania i wzrostu prądów. Z tego powodu w klasycznym sterowaniu skalarowym utrzymuje się przybliżenie stałego stosunku U/f, czyli wraz ze zmianą częstotliwości zmienia się też napięcie zasilające.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują typowej metody realizowanej przez przekształtnik zasilający silnik klatkowy:
- "liczby par biegunów" – zmiana liczby biegunów wymaga specjalnej konstrukcji uzwojeń i przełączania połączeń (regulacja skokowa), nie jest to funkcja standardowego falownika w sensie "zmiany liczby biegunów" silnika.
- "rezystancji w obwodzie wirnika" – taka regulacja dotyczy silników indukcyjnych pierścieniowych, gdzie można dołączać rezystancję do obwodu wirnika. Silnik klatkowy nie ma wyprowadzonego obwodu wirnika do takiej regulacji.
- "poślizgu" – poślizg jest wielkością wynikową zależną od obciążenia, parametrów silnika i częstotliwości; w typowym układzie z falownikiem nie "ustawia się poślizgu" jako podstawowego parametru regulacji, tylko zmienia częstotliwość (i zwykle napięcie), a poślizg dostosowuje się do warunków pracy.
Na egzaminie warto pamiętać prostą wskazówkę: falownik = regulacja częstotliwości, a w klasycznym sterowaniu skalarowym dodatkowo zmiana napięcia tak, by utrzymać właściwe warunki magnetyczne silnika.
