Rozmieszczenie gaśnic w obiekcie ma zapewnić ich szybkie odnalezienie i natychmiastowe użycie w fazie początkowej pożaru. W praktyce oznacza to dwa kluczowe kryteria: widoczność (gaśnica ma być łatwa do zauważenia) oraz dostępność (bez przeszkód, bez potrzeby szukania kluczy, odsuwania mebli czy wchodzenia do pomieszczeń "tylko dla personelu").
Lokalizacje takie jak wejścia do budynków, korytarze i klatki schodowe spełniają te warunki, ponieważ są elementami ciągów komunikacyjnych, z których korzysta wiele osób i które zwykle stanowią drogi dojścia lub ewakuacji. W sytuacji stresu liczy się intuicyjny dostęp: użytkownik powinien "po drodze" widzieć sprzęt i móc po niego sięgnąć bez tracenia czasu.
Pozostałe propozycje są błędne, bo nie odnoszą się do obiektywnych wymagań widoczności i dostępności:
- Wskazanie "miejsc wyznaczonych przez kierownika" jest zbyt ogólne: samo wyznaczenie nie gwarantuje spełnienia kryteriów (można wyznaczyć miejsce zasłonięte, zamknięte lub trudno dostępne).
- "Miejsca dogodne dla pracownika" opisują wygodę, a nie bezpieczeństwo. Gaśnica ma być dostępna dla każdej osoby, która ją zauważy i potrafi użyć, nie tylko dla konkretnego pracownika.
- "Miejsca uznane za niebezpieczne" to podejście oparte na subiektywnej ocenie. Gaśnice planuje się systemowo, tak aby były dostępne na trasach komunikacyjnych i w punktach charakterystycznych, a nie wyłącznie tam, gdzie ktoś odczuwa zagrożenie.
Dla technika BHP praktyczna wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się sformułowania o widocznych i ogólnodostępnych częściach budynku (korytarze, wejścia, klatki), zwykle są one bliższe wymaganiom niż odpowiedzi o "wygodzie" lub "czyjejś decyzji".
