W teście ciśnienia sprężania kluczowe jest odniesienie odczytów do zakresu dopuszczalnego, a nie do jednej liczby. Skoro podano nominalne 30 ± 3 bar, prawidłowy przedział pracy wynosi 27–33 bar. W praktyce diagnostycznej interpretacja opiera się na dwóch krokach: (1) sprawdzeniu, czy każdy cylinder mieści się w tolerancji, oraz (2) porównaniu cylindrów między sobą pod kątem wyraźnych odchyleń.
Odpowiedź "nieszczelność występuje tylko w 4. cylindrze." jest poprawna, gdy wynik pomiaru pokazuje, że wyłącznie 4. cylinder ma ciśnienie sprężania poniżej dopuszczalnego minimum (poniżej 27 bar), a pozostałe cylindry mieszczą się w zakresie 27–33 bar. Taki obraz wskazuje na lokalny problem w jednym cylindrze (np. nieszczelne zawory, zużyte pierścienie tłokowe, uszkodzenie uszczelki w rejonie tego cylindra).
Odpowiedź "nieszczelność występuje w 2. i 4. cylindrze." byłaby właściwa tylko wtedy, gdy oba te cylindry miałyby odczyty poza tolerancją. Jeśli w danych jedynie 4. cylinder odbiega, dopisywanie drugiego cylindra jest błędem wynikającym z niedokładnego odczytu lub pominięcia tolerancji.
Odpowiedź "szczelne są wszystkie cylindry." jest błędna, gdy choć jeden cylinder ma wynik poniżej dopuszczalnego zakresu. Częstą pomyłką jest traktowanie odchyłek jako "normalnych", bez weryfikacji, czy mieszczą się w określonej tolerancji.
Odpowiedź "nieszczelność występuje we wszystkich cylindrach." byłaby uzasadniona dopiero przy ogólnym, wyraźnym spadku sprężania we wszystkich cylindrach (np. błąd procedury pomiaru, nieprawidłowe warunki testu lub zużycie całego silnika). Gdy problem dotyczy jednego cylindra, taki wniosek jest nadmiernym uogólnieniem.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw wyznacz dolną i górną granicę z podanej tolerancji, a dopiero potem oceń, które cylindry są poza zakresem.
