Koszty bezpośrednie pracy sprzętu w kosztorysie wynikają z tego, ile pracy sprzętu trzeba wykonać i jaka jest cena tej pracy. W praktyce sprowadza się to do trzech elementów:
- ilość robót (zakres, który ma być wykonany),
- normy pracy maszyn (ile maszynogodzin potrzeba na jednostkę robót),
- cena maszynogodziny (stawka kosztu 1 m-g dla danego sprzętu).
Takie ujęcie pozwala obliczyć koszt pracy sprzętu wprost: najpierw wyznacza się liczbę maszynogodzin z norm i ilości robót, a następnie przelicza je po stawce jednostkowej.
Odpowiedź "tabele KNR oraz koszty pracy sprzętu i jego obsługi" jest niepoprawna, bo tabele KNR są źródłem norm (narzędziem do ustalenia nakładów), a nie składnikiem, który "uwzględnia się" jako wielkość obliczeniową. Dodatkowo "koszty obsługi" mogą być już zawarte w stawce maszynogodziny, więc nie zawsze dopisuje się je osobno na tym etapie.
Odpowiedź "tabele TZKNBK, cenę najmu sprzętu i naprawy" miesza potencjalne źródła informacji i elementy kosztów, ale nadal nie formułuje prawidłowego zestawu danych do obliczenia kosztu bezpośredniego w typowym modelu: brakuje tu kluczowego powiązania z ilością robót i normą pracy maszyn.
Odpowiedź "koszty obsługi i naprawy, koszty ogólne i zużycia paliwa" jest niepoprawna przede wszystkim dlatego, że zawiera koszty ogólne, które nie są kosztami bezpośrednimi pracy sprzętu. Pozostałe elementy (paliwo, naprawy, obsługa) mogą występować w kalkulacjach, ale jako składowe stawki sprzętowej lub w innych pozycjach, a nie jako podstawowy zestaw danych wymagany do obliczenia kosztu bezpośredniego pracy sprzętu w pytaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "koszt bezpośredni" i "praca sprzętu", szukaj schematu: ilość × norma × cena jednostkowa. Jeśli w odpowiedzi pojawiają się "koszty ogólne" albo same nazwy katalogów/tabel, to zwykle jest to pułapka.
