W taksacji leśnej celem pomiarów jest zebranie takich danych, które pozwalają opisać drzewostan oraz oszacować jego miąższość, przyrost, strukturę wymiarową i stan hodowlany. Z tego powodu najczęściej pozyskuje się cechy mierzalne, powtarzalne i bezpośrednio przydatne w obliczeniach lub klasyfikacji.
- Wysokość drzew jest typową wielkością mierzoną w terenie (dla drzew wybranych lub próbnych). Wysokość jest używana m.in. do modeli miąższości i oceny warunków siedliskowych.
- Średnica pnia na wysokości piersi (pierśnica) jest jednym z podstawowych pomiarów pojedynczego drzewa, wykonywanym taśmą/średnicomierzem. To kluczowa cecha do określania klasy grubości i do dalszych obliczeń.
- Wiek drzewostanu w praktyce taksacyjnej jest istotnym parametrem opisu drzewostanu. Choć nie zawsze jest "mierzony" w tym samym sensie co średnica (często jest ustalany na podstawie dokumentacji gospodarczej lub prób), nadal jest typowo określany w ramach prac taksacyjnych.
Liczba gałęzi na drzewie nie stanowi standardowej cechy pomiarowej w taksacji. Jest to parametr zbyt szczegółowy, silnie zmienny osobniczo i trudny do jednoznacznego, praktycznego wykorzystania w klasycznych opisach i obliczeniach (np. zasobności) wykonywanych dla drzewostanów.
Dlatego spośród podanych odpowiedzi to właśnie liczba gałęzi jest cechą, której typowo się nie mierzy w pomiarach taksacyjnych, natomiast pozostałe pozycje należą do danych standardowych lub powszechnie ustalanych w opisie drzewostanu.
