Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego jest ustalana w oparciu o wynagrodzenia z okresu poprzedzającego miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. W praktyce kadrowo-płacowej kluczowe jest rozróżnienie dwóch sytuacji:
- miesiąc uzupełniany – gdy pracownik w danym miesiącu przepracował część czasu, a wynagrodzenie można "doszacować" do pełnego miesiąca według zasad uzupełniania,
- miesiąc wyłączany – gdy pracownik nie przepracował miesiąca w sposób pozwalający na uzupełnienie (np. cały miesiąc pozostawał na absencji chorobowej), przez co wynagrodzenie z tego miesiąca nie powinno wejść do podstawy.
W tym zadaniu poprawna jest odpowiedź "styczeń 2017 r.", ponieważ to właśnie taki miesiąc należy pominąć przy ustalaniu podstawy (miesiąc, w którym brak było podstawy do prawidłowego uzupełnienia wynagrodzenia i w konsekwencji nie uwzględnia się go w średniej).
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów spotykanych na egzaminach:
- "luty 2017 r." – sam fakt, że miesiąc jest blisko miesiąca zwolnienia (czerwiec), nie przesądza o wyłączeniu; decyduje spełnienie przesłanki wyłączania (np. pełnomiesięczna absencja).
- "czerwiec 2016 r." – wybór najstarszego z rozpatrywanego okresu bywa intuicyjny, ale wyłączenia nie wynikają z "wieku" miesiąca, tylko z tego, czy wynagrodzenie z miesiąca może wejść do podstawy (ewentualnie po uzupełnieniu).
- "lipiec 2016 r." – podobnie jak wyżej: sam miesiąc nie jest "z automatu" wyłączany; w zadaniu nie jest wskazany jako miesiąc spełniający przesłanki wyłączenia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, z jakiego okresu mają pochodzić miesiące przyjmowane do podstawy (okres poprzedzający miesiąc choroby), a dopiero potem oceń, czy któryś z tych miesięcy trzeba wyłączyć (pełnomiesięczna absencja lub brak możliwości uzupełnienia). To ogranicza ryzyko wyboru "na czuja".
