Opis wskazuje na klasyczne modelowanie światłocieniem, którego celem jest optyczne wysmuklenie i "zaokrąglenie" rysów.
W twarzy kwadratowej typowe są: wyraźna, dość szeroka linia żuchwy oraz podobna szerokość w okolicy czoła i żuchwy. Dlatego w korekcie dąży się do tego, aby zmniejszyć optycznie szerokość boków i przesunąć uwagę na środek twarzy.
- Przyciemnienie kątów żuchwy powoduje, że masywniejsza część dolnej twarzy wydaje się węższa i mniej "ciężka".
- Przyciemnienie boków czoła/skroni ogranicza wrażenie szerokiej górnej części twarzy.
- Rozjaśnienie centralnej części twarzy (np. środek czoła, grzbiet nosa, centrum brody) "wysuwa" tę strefę i wzmacnia efekt smukłości.
- Róż nałożony ukośnie na kościach policzkowych buduje kierunek ku górze, co sprzyja wrażeniu bardziej owalnego, harmonijnego kształtu.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu:
- "podłużnej" — w twarzy podłużnej zwykle unika się dodatkowego wydłużania; częściej stosuje się działania optycznie skracające (inne rozłożenie światła/cienia i różu).
- "trójkątnej" — korekta zależy od tego, czy dominuje czoło czy żuchwa; sam zestaw "przyciemnienie żuchwy i czoła + rozjaśnienie środka" nie jest najbardziej charakterystyczny dla tej kategorii.
- "owalnej" — twarz owalna jest uznawana za najbardziej proporcjonalną, więc zwykle wymaga minimalnej korekty, a nie wyraźnego zwężania boków.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: przyciemniasz to, co chcesz "cofnąć" i zmniejszyć, a rozjaśniasz to, co chcesz "uwypuklić" i podkreślić. Następnie dopasowujesz to do celu korekty dla danego kształtu twarzy.
