Dobór programu obróbki na obrabiarce CNC powinien wynikać z właściwości materiału, które najbardziej wpływają na skrawanie (m.in. twardość, ciągliwość, skłonność do umacniania zgniotowego, przewodność cieplna i odporność na ścieranie). W tym zadaniu zastosowano uproszczony podział na: miękkie, twarde, kruche i elastyczne.
Odpowiedź "P2 – program do obróbki skrawaniem materiałów twardych" jest najbardziej spójna z typową interpretacją "stal nierdzewna" w zadaniach egzaminacyjnych: jest to stal (metal), która nie należy do materiałów miękkich ani elastycznych, a ponadto często bywa uznawana za materiał wymagający bardziej wymagającej strategii skrawania (np. stabilnych parametrów, odpowiedniego narzędzia i chłodzenia).
Dlaczego pozostałe programy są mniej trafne w takim ujęciu?
- "P1 – materiały miękkie": kategoria pasuje raczej do aluminium o niskiej wytrzymałości, miedzi, niektórych stopów magnezu lub tworzyw, gdzie dominują inne zjawiska (łatwe skrawanie, inne wymagania co do geometrii ostrza). Stal nierdzewna nie jest typowo klasyfikowana jako "miękka" w kontekście technologii skrawania.
- "P3 – materiały kruche": kruchość kojarzy się z żeliwem, ceramiką lub spiekami, gdzie występuje pękanie i odpryski, a wiór jest krótki. Stale nierdzewne są zwykle bardziej ciągliwe niż kruche, więc ten wybór jest mniej uzasadniony.
- "P4 – materiały elastyczne": elastyczność jako dominująca cecha dotyczy najczęściej elastomerów lub bardzo podatnych tworzyw, które uginają się i "uciekają" spod narzędzia. Stal (także nierdzewna) nie jest w typowym ujęciu materiałem "elastycznym" w tym sensie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się zestaw cech mechanicznych, najpierw odrzuć kategorie oczywiście niepasujące do metali (np. "elastyczne" w sensie gumy), a następnie wybierz najbardziej zgodną z typową klasyfikacją materiałową stosowaną w dydaktyce obróbki skrawaniem.
