W uprawie ziemniaka kluczowe jest zapewnienie dobrej gospodarki wodno‑powietrznej oraz warunków do prawidłowego tworzenia bulw. Roślina ta źle znosi długotrwałe podmoknięcie i zbyt dużą zwięzłość, bo ogranicza to dostęp tlenu do korzeni i utrudnia rozrastanie się bulw.
Gleba próchniczna w przedstawionej tabeli ma trzy cechy szczególnie korzystne: jest lekka, dobrze przepuszcza wodę oraz jest bogata w składniki odżywcze. Taki zestaw oznacza jednocześnie mniejsze ryzyko zastoin wody oraz lepszą żyzność, co ułatwia uzyskanie wysokiego plonu i dobrej jakości bulw.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze w świetle podanych opisów?
- Piaszczysta – choć jest lekka i szybko się nagrzewa, zwykle ma mniejszą zasobność i słabiej zatrzymuje wodę oraz składniki pokarmowe. W praktyce może wymagać intensywniejszego nawożenia i nawadniania.
- Glina – opis wskazuje, że jest ciężka i słabo przepuszcza wodę, co zwiększa ryzyko zastoisk, niedotlenienia oraz problemów z rozwojem i zbiorem bulw.
- Mulista – jest średnio ciężka i wolno się nagrzewa; w ujęciu ogólnym może być uprawna, ale w tabeli nie ma przewagi zasobności jak przy glebie próchnicznej, a wolniejsze nagrzewanie bywa niekorzystne w początkowym okresie wegetacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o doborze stanowiska pod ziemniaka szukaj opisów łączących przepuszczalność, przewiewność i żyzność, a unikaj gleb ciężkich oraz długo zalegającej wilgoci.
