W takiej sytuacji kluczowe jest rozdzielenie warstwy 3 (IP) od warstwy 2 (Ethernet/MAC).
Adresy IP identyfikują nadawcę i odbiorcę logicznie w sieci IP. Gdy komputer PC1 wysyła dane do serwera WWW, w pakiecie IP pozostają te same adresy na całej drodze: źródłowy IP komputera PC1 oraz docelowy IP serwera. Rutery po drodze przekazują pakiet dalej (zmniejszają TTL i przeliczają sumy kontrolne IP, ale nie "podmieniają" adresów IP źródła i celu w typowym routingu).
Adresy MAC służą do dostarczenia ramki w obrębie jednego segmentu warstwy 2, czyli pomiędzy bezpośrednio sąsiadującymi urządzeniami na danym łączu. Dlatego gdy pakiet przechodzi przez ruter, ruter zdejmuje starą ramkę L2 i tworzy nową ramkę L2 na wyjściu. W punkcie A (między ruterem R1 a ruterem R2) ramka musi być adresowana do następnego skoku.
Z tego wynika, że poprawny zestaw to:
- IP źródłowy: komputer PC1,
- IP docelowy: serwer WWW,
- MAC źródłowy: interfejs wyjściowy rutera R1 na łączu do R2,
- MAC docelowy: interfejs rutera R2 na tym samym łączu.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Te odpowiedzi zakładają, że adresy MAC w ramce odnoszą się do urządzeń końcowych (PC i serwer). To byłoby prawdą tylko na odcinku, na którym PC wysyła ramkę do swojej bramy domyślnej (MAC docelowy = MAC bramy), albo na ostatnim odcinku, gdzie ostatni ruter wysyła ramkę bezpośrednio do serwera. W punkcie A nadawcą L2 jest ruter R1, a odbiorcą L2 jest ruter R2, więc MAC-y muszą odpowiadać tym ruterom.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, na jakim odcinku analizujesz ramkę. Potem przypisz: IP = "kto z kim rozmawia", MAC = "kto z kim jest bezpośrednim sąsiadem na łączu".
