Dobór buhaja powinien wynikać z celu użytkowego stada. Jeśli gospodarstwo prowadzi hodowlę bydła mięsnego (kierunek na opas i produkcję żywca), kluczowe są cechy związane z użytkowością mięsną, czyli m.in. potencjał do przyrostów, umięśnienie i ogólna "produkcja mięsa".
W podanej tabeli wprost zestawiono dwie informacje o użytkowości: "Produkcja mięsa" oraz "Produkcja mleka". Dla bydła mięsnego bardziej adekwatnym kryterium jest kolumna dotycząca mięsa, dlatego poprawnym wyborem jest "Buhaj A", ponieważ jako jedyny ma wskazaną wysoką produkcję mięsa, a jego niska produkcja mleka nie jest wadą w stadzie nastawionym na produkcję mięsa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Odpowiedź "Buhaj B" nie pasuje do celu hodowlanego: ma tylko średnią produkcję mięsa, a jednocześnie wysoką produkcję mleka, co sugeruje raczej kierunek mleczny lub dwukierunkowy.
- Odpowiedź "Obu buhajów" jest błędna, bo w zadaniu trzeba wybrać najlepszego kandydata do hodowli mięsnej na podstawie danych. Z tabeli wynika różnica w poziomie produkcji mięsa, więc wybór nie jest równorzędny.
- Odpowiedź "Żadnego z buhajów" również jest nieuzasadniona: co najmniej jeden buhaj ma wysoką produkcję mięsa, więc spełnia podstawowy, wskazany w danych warunek doboru.
W praktyce weterynaryjnej i hodowlanej warto pamiętać, że masa ciała i wzrost mogą być pomocnymi wskaźnikami, ale nie zastępują informacji o kierunku użytkowania. Najpierw określa się cel (mięsny/mleczny), a potem dobiera rozpłodnika pod ten cel.
