Reakcja (próba) biuretowa jest klasyczną reakcją jakościową wykorzystywaną do wykrywania obecności wiązań peptydowych, a więc w praktyce: białek i peptydów (zwykle takich, które mają co najmniej dwa wiązania peptydowe).
W teście do próbki dodaje się roztwór mocnej zasady (aby uzyskać środowisko zasadowe) oraz roztwór zawierający jony miedzi(II) (np. z roztworu siarczanu(VI) miedzi(II)). W środowisku zasadowym jony Cu(II) mogą tworzyć barwne kompleksy z układami, które zawierają odpowiednio rozmieszczone atomy donorowe (m.in. atomy azotu w grupach amidowych wiązania peptydowego).
Jeżeli w badanej próbce obecne jest białko, powstaje kompleks Cu(II) z wiązaniami peptydowymi, co powoduje zmianę barwy roztworu z niebieskiej na fioletową. To fioletowe zabarwienie jest charakterystycznym, oczekiwanym sygnałem dodatniego wyniku próby biuretowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Zielona – może kojarzyć się z innymi układami kompleksów miedzi lub z mieszaniną barw, ale nie stanowi typowego, podręcznikowego wyniku dodatniej próby biuretowej.
- Brunatna – barwa brunatna często pojawia się w reakcjach redoks (np. z udziałem jodu) albo przy powstawaniu osadów/tlenków; nie jest charakterystycznym efektem próby biuretowej.
- Żółta – żółte zabarwienia są częste w innych reakcjach jakościowych (np. związanych z nitrowaniem pierścieni aromatycznych lub obecnością chromoforów), natomiast nie opisują dodatniego wyniku próby biuretowej.
Wskazówka egzaminacyjna: skojarz "biuretowa" z "fiolet" i z tym, że test wykrywa wiązania peptydowe, a nie dowolny azot czy dowolną grupę funkcyjną. Na egzaminie najczęściej sprawdzana jest właśnie interpretacja barwy jako wyniku analizy jakościowej.
