Technika HDR (High Dynamic Range) w fotografii służy do poradzenia sobie z problemem zbyt dużego kontrastu w fotografowanej scenie. Jeżeli scena zawiera jednocześnie bardzo jasne partie (np. niebo, okno, refleksy) i bardzo ciemne partie (np. wnętrze, cień), to pojedyncze zdjęcie często nie jest w stanie zachować szczegółów w całym zakresie.
Odpowiedź "rozpiętość tonalna fotografowanej sceny przekracza rozpiętość tonalną przenoszoną przez matrycę" jest poprawna, ponieważ dokładnie opisuje warunek, w którym HDR ma sens: zakres jasności sceny jest większy niż możliwości rejestracji aparatu przy jednej ekspozycji. W praktyce oznacza to, że przy ustawieniu ekspozycji pod światła cienie będą "zalane czernią", a przy ustawieniu pod cienie światła zostaną "przepalone".
Pozostałe odpowiedzi nie definiują sytuacji, w której HDR jest potrzebny:
- "konieczne jest zastosowanie bracketingu głębi ostrości" dotyczy innej techniki (serii zdjęć z różnym punktem ostrości, łączonych dla większej głębi ostrości). To nie rozwiązuje problemu zbyt dużej rozpiętości tonalnej.
- "konieczne jest zastosowanie zdjęcia w formacie RAW" jest fałszywe jako warunek. RAW może ułatwiać obróbkę i odzyskiwanie szczegółów, ale HDR odnosi się do przekroczenia zakresu tonalnego w pojedynczej ekspozycji; można tworzyć HDR także z innych formatów (choć z ograniczeniami jakości).
- "rozpiętość tonalna fotografowanej sceny jest mniejsza od rozpiętości tonalnej przenoszonej przez matrycę" opisuje sytuację odwrotną: skoro matryca "mieści" zakres jasności sceny, to jedna ekspozycja powinna wystarczyć i HDR zwykle nie jest potrzebny.
Wskazówka egzaminacyjna: pytaj siebie, czy w jednej ekspozycji jesteś w stanie zachować szczegóły jednocześnie w światłach i cieniach. Jeśli nie, to jest klasyczny przypadek do HDR (czyli serii ekspozycji i łączenia).
