Relacja między tabelami opisuje, ile rekordów z jednej tabeli może odpowiadać pojedynczemu rekordowi z drugiej tabeli. W relacji 1..1 (jeden do jednego) każdy rekord z tabeli A ma przypisany dokładnie jeden rekord z tabeli B, i jednocześnie każdy rekord z tabeli B wskazuje dokładnie jeden rekord z tabeli A.
Klucz główny (PK) ma cechę unikalności: dana wartość PK może wystąpić w tabeli tylko raz. Jeżeli relacja jest realizowana przez bezpośrednie połączenie kluczy głównych obu tabel, to po obu stronach "łączenia" stoją wartości unikalne. To automatycznie ogranicza krotność: nie da się przypisać wielu rekordów z jednej tabeli do jednego rekordu z drugiej, bo wymagałoby to powtórzenia wartości klucza głównego.
Dlatego odpowiedź "1..1" jest poprawna: unikalność PK po obu stronach wyklucza krotności 1..n oraz n..1.
- Odpowiedź "1..n" jest błędna, bo wymaga sytuacji, w której wiele rekordów tabeli B może wskazywać jeden rekord tabeli A. To zwykle osiąga się przez klucz obcy w tabeli B, który nie jest kluczem głównym (albo nie ma ograniczenia UNIQUE), aby dopuszczać powtórzenia.
- Odpowiedź "n..1" jest błędna z analogicznego powodu: musiałyby istnieć powtórzenia po stronie "wiele", a PK na to nie pozwala.
- Odpowiedź "n..m" jest błędna, bo relacja wiele-do-wielu w modelu relacyjnym jest zwykle realizowana przez tabelę pośrednią (asocjacyjną) z dwoma kluczami obcymi, a nie przez proste połączenie PK z PK.
W praktyce relację 1:1 stosuje się np. przy podziale danych encji na część podstawową i rozszerzenie (dane rzadko używane, wrażliwe lub opcjonalne), zachowując jednoznaczne dopasowanie rekordów między tabelami.
