Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (RKO) to podstawowa procedura pierwszej pomocy stosowana, gdy u poszkodowanego podejrzewa się nagłe zatrzymanie krążenia (brak prawidłowego oddechu i brak oznak krążenia). Jej celem jest czasowe zastąpienie dwóch kluczowych funkcji organizmu: krążenia krwi oraz wentylacji.
Dlatego odpowiedź "wykonywaniu sztucznego oddychania i masażu serca" oddaje istotę klasycznie rozumianej RKO: łączenie ucisków klatki piersiowej (potocznie nazywanych masażem serca) z oddechami ratowniczymi. Uciski zapewniają minimalny przepływ krwi do mózgu i serca, a oddechy dostarczają tlen do płuc i dalej do krwi.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe:
- "wykonywaniu sztucznego oddychania" – sama wentylacja bez ucisków nie zastępuje krążenia. W zatrzymaniu krążenia kluczowe jest utrzymanie przepływu krwi, inaczej tlen nie dociera do narządów.
- "wykonywaniu masażu serca" – to ważny element RKO, ale w klasycznej definicji procedura obejmuje także oddechy ratownicze. W praktyce pierwszej pomocy dopuszcza się czasem RKO wyłącznie uciskami, jednak nie oznacza to, że "RKO polega wyłącznie na masażu serca" jako definicja ogólna.
- "ocenie drożności dróg oddechowych i akcji serca" – ocena jest etapem rozpoznania stanu poszkodowanego i przygotowania do działań, ale nie stanowi samej resuscytacji. RKO to czynności wykonywane po rozpoznaniu stanu zagrożenia życia.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać, że RKO to pojęcie "dwuelementowe": uciski + oddechy, a odrębną kwestią są modyfikacje dla świadków zdarzenia (np. gdy nie chcą lub nie potrafią wykonywać oddechów) oraz równoległe użycie AED, jeśli jest dostępne.
