Test Bowie-Dick służy do oceny, czy w sterylizatorze parowym (zwłaszcza w cyklu z frakcjonowaną próżnią) zachodzą warunki umożliwiające skuteczne usunięcie powietrza i jednorodną penetrację pary wodnej do wnętrza pakietu testowego.
Równomierna zmiana barwy odczynnika na całej powierzchni arkusza oznacza, że para dotarła do wszystkich miejsc w pakiecie w podobnym czasie i w podobnych warunkach. Jest to interpretowane jako prawidłowe działanie mechanizmu odpowietrzania oraz brak bariery w postaci kieszeni powietrza.
Kluczowym elementem jest też obecność lub brak gazów niekondensujących. Gazy te (w praktyce: domieszki, które nie skraplają się w warunkach cyklu) mogą tworzyć warstwę izolującą i ograniczać przekazywanie ciepła utajonego kondensacji pary. W efekcie para nie kondensuje prawidłowo na powierzchni materiału, a wskaźnik chemiczny może zareagować nierównomiernie.
Dlatego poprawna interpretacja wyniku pozytywnego brzmi: skutecznie usunięto powietrze i nie ma istotnej domieszki gazów niekondensujących. Odpowiedzi mówiące o "obecności" gazów niekondensujących są błędne, ponieważ opisują warunek utrudniający lub uniemożliwiający jednorodną penetrację pary. Również stwierdzenia sugerujące penetrację gazów niekondensowanych do pakietu są nieprawidłowe: celem testu nie jest penetracja takich gazów, lecz ich eliminacja, aby para mogła działać skutecznie.
W praktyce wynik nieprawidłowy (nierównomierne wybarwienie) powinien skutkować wstrzymaniem rutynowych wsadów, oceną przyczyny (np. próżnia, szczelność, jakość pary) oraz postępowaniem zgodnym z procedurami jakości w sterylizatorni.
