Roztwór dichromianu(VI) potasu w stężonym kwasie siarkowym(VI) to tzw. mieszanina chromowa (chromianka). Jej kluczową cechą są bardzo silne właściwości utleniające związane z obecnością chromu na stopniu utlenienia +VI. Dzięki temu roztwór skutecznie utlenia (niszczy) pozostałości organiczne, w tym zwęglone osady i trudne do usunięcia zabrudzenia na szkle.
Dlatego odpowiedź "mycia szkła laboratoryjnego" jest poprawna: historycznie mieszanina chromowa była stosowana szczególnie do czyszczenia szkła miarowego i naczyń, w których pozostawały uporczywe resztki organiczne, których nie usuwało zwykłe mycie detergentem.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowego zastosowania tej mieszaniny:
- "roztwarzania stopów" – roztwarzanie stopów metali wykonuje się zwykle innymi odczynnikami i mieszaninami trawiącymi dobranymi do składu stopu; tu celem nie jest selektywne trawienie metalu, lecz utlenianie zanieczyszczeń organicznych.
- "odkamieniania łaźni wodnych" – odkamienianie dotyczy głównie osadów węglanowych/nieorganicznych (kamienia), do czego typowo używa się kwasów nieutleniających lub środków odkamieniających, a nie mieszaniny z Cr(VI).
- "wytrącania soli trudno rozpuszczalnych w wodzie" – wytrącanie osadów to proces analityczny zależny od równowag rozpuszczalności i doboru jonów; mieszanina chromowa nie jest standardowym odczynnikiem do takiego celu.
Warto też pamiętać o kontekście BHP: związki chromu(VI) są toksyczne i mają właściwości rakotwórcze, a odpady zawierające Cr(VI) wymagają specjalnego postępowania. Z tego powodu obecnie preferuje się bezpieczniejsze metody mycia szkła (detergenty laboratoryjne, kąpiele zasadowe, metody mechaniczne).
