Alkalimetria to miareczkowanie kwasów roztworem zasady o znanym stężeniu (roztworem mianowanym). Jeśli analitem jest kwas octowy (kwas słaby), to właściwym titrantem jest wodorotlenek sodu, ponieważ reakcja zobojętniania przebiega stechiometrycznie: CH3COOH + OH− → CH3COO− + H2O.
W praktyce laboratoryjnej trzeba też dobrać wskaźnik, czyli substancję zmieniającą barwę w określonym zakresie pH. Dla miareczkowania słabego kwasu mocną zasadą punkt równoważnikowy wypada w zakresie zasadowym (pH > 7), dlatego często wybiera się fenoloftaleinę, która sygnalizuje koniec miareczkowania pojawieniem się trwałego, słabo malinowego zabarwienia.
- Odpowiedź z titrantem "0,2 M roztworem HCl w obecności fenoloftaleiny" jest niepoprawna, bo HCl jest kwasem, więc nie służy do alkalimetrycznego oznaczania kwasu (to byłaby acidymetria/odwrotna rola odczynników).
- Wariant "NaOH w obecności oranżu metylowego do barwy pomarańczowej" jest typowym błędem doboru wskaźnika: oranż metylowy zmienia barwę w zakresie kwaśnym, co pasuje raczej do miareczkowań z punktem końcowym w niższym pH (np. mocny kwas–mocna zasada), a nie do słabego kwasu miareczkowanego mocną zasadą.
- Opcja z "Na2B4O7" nie jest standardowym titrantem do prostego oznaczania kwasu octowego w alkalimetrii rutynowej; dodatkowo połączenie z oranżem metylowym sugeruje nieadekwatny dobór wskaźnika do przebiegu krzywej miareczkowania.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: kwas oznaczasz zasadą, a wskaźnik dobierasz tak, by jego zakres zmiany barwy obejmował pH w pobliżu punktu równoważnikowego dla danej pary (mocny/słaby kwas i mocna/słaba zasada).
