W systemie prawa kluczowe jest rozróżnienie rodzajów źródeł prawa oraz ich rangi. W praktyce oznacza to odpowiedź na pytanie, które akty (lub zdarzenia prawne) tworzą normy powszechnie wiążące i które z nich stoją wyżej w hierarchii.
Ustawa jest podstawowym aktem stanowionym przez parlament. Ma ona co do zasady wyższą rangę niż rozporządzenie, ponieważ rozporządzenie ma charakter wykonawczy: uszczegóławia ustawę i musi opierać się na upoważnieniu (delegacji) wynikającym z ustawy. Z tego powodu nie można uznać rozporządzeń za "najważniejsze" w hierarchii, skoro ich istnienie i zakres zależą od ustawy.
Orzeczenia sądów (np. wyroki) są przede wszystkim sposobem stosowania i interpretowania prawa w konkretnych sprawach. W polskiej praktyce prawnej nie funkcjonuje zasada precedensu w takim sensie jak w systemach common law, dlatego samo orzeczenie co do zasady nie jest traktowane jako powszechnie obowiązujące źródło prawa. Z tego powodu stwierdzenie, że orzeczenia sądu są "najważniejszym źródłem prawa", jest nie do przyjęcia jako reguła ogólna.
Umowy międzynarodowe mogą odgrywać dużą rolę, ale ich miejsce w krajowym porządku prawnym zależy od tego, czy i jak zostały przyjęte (np. ratyfikowane) oraz jak są stosowane. Sam fakt istnienia umowy międzynarodowej nie przesądza automatycznie, że w każdym przypadku jest ona "najważniejsza" względem ustawy.
Dlatego w zestawieniu takich jak w tabeli najbardziej uzasadnione jest wskazanie, że ustawa ma najwyższą rangę w porównaniu z rozporządzeniem oraz że orzeczenia nie stanowią typowego źródła prawa powszechnie obowiązującego.
- Błędna odpowiedź o orzeczeniach wynika z mylenia stosowania prawa z tworzeniem prawa.
- Błędna odpowiedź o rozporządzeniach ignoruje ich wykonawczy charakter i zależność od ustawy.
- Błędna odpowiedź o umowach międzynarodowych pomija warunki ich miejsca w porządku krajowym.
