Kluczem w tym zadaniu jest wskazanie najbardziej typowego (a nie "możliwego") zastosowania każdej techniki, czyli takiego, które wynika z jej cech technologicznych, ekonomiki i typowych podłoży.
A. Druk offsetowy → 1. Drukowanie ulotek
Offset zapewnia wysoką jakość i powtarzalność, a koszty przygotowalni rozkładają się korzystnie przy większych nakładach. Dlatego jest klasycznym wyborem dla ulotek, broszur czy katalogów.
B. Druk cyfrowy → 3. Drukowanie plakatów
Druk cyfrowy realizuje zlecenie bez form drukowych, prosto z pliku. Jest opłacalny przy małych seriach, pozwala szybko wprowadzać zmiany i wykonywać krótkie dodruki. To pasuje do typowej produkcji plakatów w krótszych nakładach.
C. Druk sitodrukowy → 2. Drukowanie na tkaninach
Sitodruk polega na przeciskaniu farby przez siatkę i dobrze sprawdza się na trudnych podłożach, w tym na tekstyliach. Daje trwałe, nasycone nadruki, dlatego jest najbardziej kojarzony z nadrukami na odzieży i tkaninach.
D. Druk fleksograficzny → 4. Drukowanie etykiet
Fleksografia jest powszechna w opakowaniach i etykietach, szczególnie przy dużych nakładach oraz druku na foliach i materiałach elastycznych. To czyni ją najbardziej typową techniką do etykiet.
Dlaczego pozostałe dopasowania są błędne?
- Offset może drukować plakaty, ale "najbardziej typowe" skojarzenie offsetu w praktyce to ulotki/materiały reklamowe w większych nakładach.
- Cyfrowy może drukować ulotki, lecz jego przewagą jest mała seria i szybka realizacja, więc typowo łączy się go z plakatami/dodrukami/personalizacją.
- Sitodruk bywa używany także na innych materiałach (np. tworzywa), jednak najbardziej charakterystyczne są tekstylia.
- Fleksografia jest silnie związana z rynkiem opakowań i etykiet, a nie z plakatami czy typową produkcją ulotek.
Na egzaminie warto myśleć kategoriami: podłoże (tekstylia/folie/papier), nakład (mały/duży) i czas/personalizacja (szybko/zmiennie).
