W interpretacji składu chemicznego wody (także wód podziemnych) często zaczyna się od wskazania jonów dominujących, czyli tych, które mają najwyższe stężenia wśród głównych kationów i anionów. W podanej tabeli kationy mają wartości: Ca 80 mg/l, Mg 25 mg/l, Na 10 mg/l, K 2 mg/l. Zatem dominującym kationem jest wapń.
Dla anionów: Cl 30 mg/l, SO4 70 mg/l, HCO3 250 mg/l. Najwyższe stężenie ma bikarbonat (wodorowęglan). Z tego powodu opis "woda jest bogata w wapń i bikarbonat" jest najtrafniejszy, bo odzwierciedla dwa składniki o największych wartościach w zestawieniu.
- Dlaczego nie "woda jest słona"? "Słoność" wiąże się zwykle z wysoką zawartością jonów typowych dla zasolenia (szczególnie chlorków i sodu) oraz podwyższoną mineralizacją ogólną. Tutaj chlorki (30 mg/l) i sód (10 mg/l) nie są dominujące, a głównym anionem są wodorowęglany.
- Dlaczego nie "bogata w sód i potas"? Zarówno sód (10 mg/l), jak i potas (2 mg/l) są wyraźnie niższe niż wapń i magnez; nie są więc składnikami dominującymi.
- Dlaczego nie "wolna od minerałów"? Taka woda miałaby bardzo niskie stężenia jonów w ogóle. W tabeli widać znaczące ilości Ca, Mg, SO4 i szczególnie HCO3, więc jest to woda wyraźnie zmineralizowana.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się tabela ze stężeniami, najpierw wskaż największy kation i największy anion (lub 2–3 największe), a dopiero potem dobieraj opis. To ogranicza ryzyko wyboru odpowiedzi "na skojarzenie" (np. chlorki = słona), bez sprawdzenia skali wartości.
