Typ ujęcia wody dobiera się do rodzaju źródła (wody podziemne lub powierzchniowe) oraz do warunków hydrologicznych (wody stojące albo płynące). Nazwy "ujęcie denne", "ujęcie brzegowe" i "ujęcie przegubowe" odnoszą się do konstrukcji spotykanych przy poborze wody z akwenów, gdzie lustro wody jest względnie stabilne, a pobór może być zlokalizowany przy brzegu albo na odpowiedniej głębokości.
Odpowiedź "z jezior naturalnych" jest właściwa, ponieważ jeziora są typowym przykładem wód powierzchniowych stojących, dla których stosuje się rozwiązania brzegowe i denne (dobór głębokości poboru ma znaczenie np. ze względu na mętność, temperaturę i natlenienie). Ujęcie przegubowe (konstrukcyjnie pozwalające na dostosowanie położenia elementu poboru) także wiąże się z poborem z akwenów, a nie z odwiertów czy studni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "z wód podziemnych" – pobór realizuje się zwykle poprzez studnie, dreny lub inne ujęcia infiltracyjne; inna jest zarówno technika wykonania, jak i zasada dopływu wody do ujęcia.
- "ze zbiorników sztucznych" – choć zbiorniki sztuczne są również wodami powierzchniowymi stojącymi, w pytaniu wskazano konkretną grupę zastosowań, do której w kluczach egzaminacyjnych przypisuje się jeziora naturalne; odpowiedź ta ma odróżniać wody stojące od płynących i od podziemnych.
- "z wód powierzchniowych płynących" – rzeki i cieki wymagają zwykle rozwiązań dostosowanych do przepływu, zmiennych stanów wody, transportu rumowiska i erozji; to inny kontekst eksploatacyjny niż dla ujęć typowych dla jezior.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie "wody podziemne" i "wody płynące", a w treści są typy ujęć kojarzone z akwenami, najpierw rozstrzygnij, czy chodzi o wody powierzchniowe stojące. To zwykle eliminuje dwie odpowiedzi naraz.
