Las łęgowy (łęgi) jest typem siedliska silnie związanym z ciekami wodnymi i dolinami rzek, gdzie występują wahania poziomu wód, okresowe zalewy oraz gleby żyzne, często aluwialne. Z tych względów w łęgach typowe są gatunki drzew dobrze znoszące podwyższoną wilgotność podłoża, zmienność warunków i szybkie tempo wzrostu, często spotykane w strefach nadrzecznych.
Odpowiedź "Topola, wierzba, olsza" jest właściwa, ponieważ te gatunki są klasycznie kojarzone z siedliskami nadrzecznymi: topole i wierzby zasiedlają tereny zalewowe i łachy, a olsza dobrze radzi sobie na glebach wilgotnych, wspierając stabilizację siedliska.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo opisują inne warunki siedliskowe:
- "Sosna, dąb, grab" wskazuje na siedlisko bardziej świeże i mieszane, gdzie częściej spotyka się gatunki związane z glebami umiarkowanie wilgotnymi i stabilniejszymi warunkami.
- "Sosna, brzoza, olsza" jest typowa dla borów wilgotnych lub siedlisk przejściowych, gdzie sosna i brzoza są częste, ale nie jest to charakterystyczny, nadrzeczny skład łęgu.
- "Olsza czarna, brzoza" kojarzy się z olsem, czyli siedliskiem silnie podmokłym, zwykle z dominacją olszy, jednak bez typowej dla łęgów nadrzecznych roli topoli i wierzb.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać, że łęgi łączą się z rzeką (strefa zalewowa), a ols z trwałym zabagnieniem i dominacją olszy. Takie skojarzenia pomagają odróżniać siedliska nawet bez tabeli.
