W połączeniu równoległym kondensatorów ich okładziny są dołączone do tych samych dwóch węzłów obwodu. Oznacza to, że na każdym kondensatorze panuje to samo napięcie, natomiast ładunki zgromadzone na poszczególnych kondensatorach sumują się.
Z definicji pojemności mamy zależność Q = C · U. Dla gałęzi równoległych:
- napięcie jest wspólne: U jest takie samo dla C1, C2 i C3,
- ładunek całkowity jest sumą ładunków: Q = Q1 + Q2 + Q3.
Podstawiając Q1 = C1·U, Q2 = C2·U, Q3 = C3·U dostajemy:
Q = (C1 + C2 + C3) · U, więc pojemność zastępcza wynosi:
Cz = C1 + C2 + C3.
Dane z tabeli to: 5 µF, 10 µF i 15 µF, wszystkie w tej samej jednostce. Zatem:
Cz = 5 + 10 + 15 = 30 µF.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartość 3,33 µF jest typowa dla zastosowania reguły z połączenia szeregowego (sumowanie odwrotności), która dla kondensatorów działa odwrotnie niż w równoległym. Odpowiedź 5 µF odpowiada jedynie najmniejszemu kondensatorowi i może wynikać z pominięcia pozostałych elementów. Odpowiedź 15 µF to największa pojedyncza pojemność i bywa wybierana na skróty, ale w połączeniu równoległym pojemność rośnie, bo dodajemy wszystkie gałęzie.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj skojarzenie: równolegle = razem więcej (pojemności się dodają), a szeregowo = mniej (pojemność zastępcza jest mniejsza od najmniejszej).
