W sytuacji potężnego trzęsienia ziemi najbardziej właściwym, zalecanym działaniem jest poszukiwanie schronienia, czyli szybkie znalezienie osłony, która ograniczy ryzyko urazów od spadających przedmiotów lub elementów wyposażenia. Typową zasadą jest schowanie się pod stabilnym meblem lub przy solidnym elemencie konstrukcyjnym i pozostanie w osłonie do czasu ustania wstrząsów. W praktyce ochrony w obiekcie oznacza to także uspokajanie osób, wydawanie krótkich poleceń i zapobieganie chaotycznemu wybieganiu.
Dlaczego nie "Ucieczka"? Podczas wstrząsów przemieszczanie się bywa niebezpieczne: mogą spadać fragmenty tynku, szkło, elementy sufitów, a drogi wyjścia mogą być chwilowo niedrożne (np. z powodu wypaczenia drzwi lub tłoku). Ewakuację zwykle realizuje się po ustaniu wstrząsów, gdy można ocenić stan obiektu i wybrać bezpieczne ciągi komunikacyjne.
Dlaczego nie "Panika"? Panika jest możliwą reakcją emocjonalną ludzi, ale nie jest prawidłowym postępowaniem. W zadaniach zawodowych sprawdza się najczęściej znajomość procedur i umiejętność promowania bezpiecznych zachowań, a nie opis tego, co może się spontanicznie wydarzyć.
Dlaczego nie "Obojętność"? Zlekceważenie zagrożenia zwiększa ryzyko urazu, bo brak reakcji oznacza brak osłony i brak minimalizacji skutków zdarzenia. Ochrona powinna dążyć do szybkiego wdrożenia zachowań ochronnych oraz do uporządkowania sytuacji w obiekcie.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli zagrożenie powoduje spadanie elementów/niestabilność otoczenia, w pierwszej kolejności myśl o osłonie (schronieniu), a dopiero później o ewakuacji.
