Prawo podmiotowe rozumie się jako uprawnienie przysługujące oznaczonemu podmiotowi (osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej), które może on wykonywać według własnej decyzji, oczywiście w granicach wyznaczonych przez normy prawne. Kluczowe elementy tej definicji to: (1) konkretnego adresata (podmiot), (2) możliwość działania lub żądania określonego zachowania, (3) pewien zakres swobody w korzystaniu z uprawnienia.
Dlatego poprawna jest odpowiedź Prawo A, bo opis mówi wprost o uprawnieniach przysługujących konkretnemu podmiotowi, realizowanych według jego uznania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Prawo B – opisuje zbiór norm prawnych obowiązujących na terytorium państwa. To jest ujęcie typowe dla prawa przedmiotowego (systemu norm), a nie indywidualnego uprawnienia jednostki.
- Prawo C – również odnosi się do zbioru norm, tylko ujętego przez pryzmat czasu obowiązywania. To nadal opis systemu norm, a nie "prawa kogoś" jako uprawnienia.
- Prawo D – mówi o zbiorze praw i obowiązków dotyczących wszystkich podmiotów. Taka charakterystyka jest zbyt ogólna i dotyczy porządku prawnego lub sytuacji prawnej w sensie ogólnym, nie zaś konkretnego uprawnienia przypisanego jednej stronie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w definicji pojawia się "konkretnemu podmiotowi" oraz "może realizować", zwykle chodzi o prawo podmiotowe. Gdy mowa o "zbiorze norm", najczęściej chodzi o prawo przedmiotowe (system prawa).
