W pytaniu podano trzy średnie oceny satysfakcji gości: 8,5 (Hotel A), 9,0 (Hotel B) oraz 7,5 (Hotel C). Aby odpowiedzieć, należy porównać te wartości i wskazać największą. Najwyższa średnia to 9,0, więc wybór pada na Hotel B.
W praktyce hotelarskiej ankiety satysfakcji są jednym z narzędzi oceny jakości usług. Wyższa średnia ocena zwykle oznacza, że goście lepiej postrzegają obsługę, standard, czystość, reakcję na zgłoszenia czy ogólną organizację pracy. Z tego powodu, przy braku dodatkowych danych, najbardziej intuicyjnym i oczekiwanym w testach wyborem jest obiekt z najwyższą średnią.
Warto jednak rozumieć ograniczenia takiego wnioskowania. Skuteczny system zarządzania jakością to szersze zagadnienie niż jednorazowy wynik ankiety: znaczenie mają m.in. liczba zebranych ankiet, zmienność ocen, trendy w czasie, sposób zbierania opinii oraz to, czy hotel wdraża działania korygujące. Mimo tych zastrzeżeń, w ramach zadania egzaminacyjnego operujemy wyłącznie na podanych średnich, więc poprawna odpowiedź wynika bezpośrednio z porównania liczb.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują? Wybór Hotelu A oznaczałby zaakceptowanie niższej średniej (8,5) mimo istnienia wyniku wyższego (9,0). Wybór Hotelu C jest jeszcze mniej uzasadniony, bo ma najniższą średnią (7,5). Odpowiedź "Nie można określić na podstawie dostępnych danych" byłaby właściwa w pytaniu o przyczyny lub o pełną ocenę systemu jakości; tutaj jednak test sprawdza odczyt i prostą interpretację wskaźnika z tabeli.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się tabela i pytanie o "najbardziej"/"najwyżej", najpierw wskaż ekstremum (maksimum lub minimum), a dopiero potem oceniaj sens merytoryczny sformułowania.
