Wzmacniacz operacyjny w typowych zastosowaniach pracuje z ujemnym sprzężeniem zwrotnym, które wymusza taki stan, aby napięcia na wejściach były możliwie równe (w granicach możliwości układu i zasilania). Jeżeli wejście nieodwracające (+) jest podłączone do źródła sygnału, a wejście odwracające (−) jest połączone z wyjściem, to wyjście "podąża" za sygnałem wejściowym bez odwracania fazy.
To jest konfiguracja nieodwracająca. Ponieważ w opisie nie ma żadnych dodatkowych elementów (rezystorów, kondensatorów) kształtujących wzmocnienie lub charakterystykę częstotliwościową, takie połączenie odpowiada w praktyce wtórnikowi napięciowemu (buforowi), czyli wzmocnieniu bliskiemu 1.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Integrator wymaga elementu pojemnościowego w pętli sprzężenia (np. kondensatora), aby realizować całkowanie w czasie. Samo bezpośrednie połączenie wyjścia z wejściem odwracającym nie tworzy integratora.
- Różniczkator również wymaga odpowiedniej sieci RC (zwykle kondensator na wejściu i rezystor w sprzężeniu lub odwrotnie) do realizacji różniczkowania. W podanym połączeniu nie ma elementów RC, więc ta funkcja nie zachodzi.
- Wzmacniacz odwracający powstaje wtedy, gdy sygnał wejściowy podaje się na wejście odwracające (−), a wejście nieodwracające (+) jest na potencjale odniesienia (np. masa). Tutaj sygnał jest na wejściu nieodwracającym, więc faza nie zostaje odwrócona.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, na które wejście podano sygnał i czy jest ujemne sprzężenie. Dopiero potem oceniaj, czy układ może być integratorem/różniczkatorem (szukaj kondensatorów i rezystorów w torze sprzężenia lub na wejściu).
