W połączeniu szeregowym elementów w prądzie przemiennym impedancję wyznacza się, sumując składową rzeczywistą (rezystancje) oraz składową urojoną (reaktancje). Najpierw liczymy rezystancję całkowitą: rezystor 100 Ω oraz rezystancja cewki 50 Ω dają razem R = 150 Ω.
Następnie wyznaczamy reaktancje dla f = 50 Hz:
- Reaktancja indukcyjna: XL = 2πfL = 2π·50·0,2 ≈ 62,83 Ω.
- Reaktancja pojemnościowa: XC = 1/(2πfC) = 1/(2π·50·50·10-6) ≈ 63,66 Ω.
Wypadkowa reaktancja w szeregu jest sumą algebraiczną (znaki mają znaczenie): X = XL − XC ≈ 62,83 − 63,66 ≈ −0,83 Ω. To oznacza, że obwód jest bardzo blisko rezonansu (X bliskie 0), ale nie jest w rezonansie idealnym.
Impedancja zespolona ma postać Z = R + jX, a jej moduł (wartość skuteczna "oporu" dla AC) wynosi:
|Z| = √(R2 + X2) ≈ √(1502 + 0,832), czyli jest nieznacznie większe niż 150 Ω.
Dlatego zdanie "Impedancja całkowita obwodu jest większa od 150Ω." jest prawdziwe. Stwierdzenie "Rezystancja całkowita obwodu wynosi 150Ω." opisuje tylko część rzeczywistą i nie odpowiada na pytanie o impedancję. Zdania sugerujące, że impedancja jest mniejsza od 150 Ω są sprzeczne z definicją modułu |Z| (dla X ≠ 0 moduł jest większy od R). Natomiast "Impedancja całkowita obwodu wynosi 150Ω." byłoby prawdziwe tylko przy X = 0 dokładnie (rezonans idealny), czego tu nie ma.