W produkcji mebli jednym z praktycznych kryteriów doboru surowca są właściwości fizyczne drewna. Gęstość (w uproszczeniu) często koreluje z wytrzymałością, twardością i odpornością na wgniecenia, co ma znaczenie dla elementów narażonych na obciążenia i zużycie. Wilgotność wpływa na stabilność wymiarową: zbyt wysoka może zwiększać ryzyko późniejszego skurczu, paczenia i pęknięć po wykonaniu wyrobu.
W przedstawionej tabeli porównujemy jednocześnie oba parametry. Odpowiedź "Dąb" jest właściwa, ponieważ ma najwyższą gęstość (720 kg/m³) oraz jedną z niższych wilgotności (12%). Taki zestaw danych sugeruje materiał bardziej "mocny" i stabilny w zastosowaniach meblarskich w porównaniu z pozostałymi gatunkami w tabeli.
Dlaczego pozostałe propozycje są mniej trafne w ramach tych danych?
- "Brzoza" ma wysoką gęstość, ale niższą od dębu (670 kg/m³) oraz wyższą wilgotność (14%). W tym porównaniu przegrywa na obu wskazanych kryteriach.
- "Sosna" ma wyraźnie mniejszą gęstość (550 kg/m³) i najwyższą wilgotność (15%), co w tej tabeli czyni ją najmniej korzystną, jeśli priorytetem jest "mocniejszy" materiał i mniejsze ryzyko zmian wymiarowych.
- "Topola" ma najniższą gęstość (450 kg/m³). Nawet przy umiarkowanej wilgotności (13%) pozostaje najbardziej "lekka" i zwykle mniej odporna na uszkodzenia w porównaniu z gatunkami o większej gęstości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie odwołuje się do tabeli, najpierw ustal jakie kryteria są wprost podane (tu: gęstość i wilgotność), a dopiero potem porównuj wartości. Gdy brakuje doprecyzowania (np. jaka wilgotność odniesienia dla gęstości), traktuj zadanie jako analizę danych w tabeli, a nie jako pełną ocenę technologiczną materiału.
