Rysunek techniczny ma przede wszystkim jednoznacznie opisać geometrię elementu: kształt, wymiary, ewentualne tolerancje oraz sposób przedstawienia (rzuty, przekroje). Te elementy wykonuje się według znormalizowanych konwencji rysunkowych, które nie zależą od tego, czy część będzie z dębu, sosny, buku czy świerku.
Informacje z tabeli (twardość i waga) są natomiast typową informacją materiałową. W praktyce wykorzystuje się je tak, że materiał jest wskazywany w dokumentacji (np. w uwagach: "Materiał: dąb" lub w zestawieniu/specyfikacji materiałów). Dzięki temu wykonawca wie, z czego ma powstać element, ale sam zapis graficzny rysunku pozostaje zgodny z zasadami rysunku technicznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Stwierdzenie o zmianie zasad wymiarowania i rzutów miesza projektowanie z rysowaniem: materiał może wpływać na dobór grubości elementu w projekcie, ale nie zmienia reguł wymiarowania i projekcji na rysunku.
- Pomysł, że twardość lub waga wpływają na grubość i kolor linii, jest niezgodny z praktyką: linie i ich rodzaje wynikają z konwencji rysunkowych, a nie z właściwości drewna.
- Dobór przyrządów kreślarskich "pod gatunek" jest myleniem dokumentacji z obróbką: twardość drewna może wpływać na dobór narzędzi skrawających i parametry obróbki w produkcji, ale nie determinuje techniki sporządzania rysunku.
Wniosek: tabelę można wykorzystać, aby poprawnie opisać materiał w dokumentacji, natomiast sam proces kreślenia (rzuty, przekroje, wymiarowanie) pozostaje taki sam.
