W połączeniu równoległym kondensatorów oba elementy są dołączone do tych samych dwóch węzłów obwodu, więc na każdym kondensatorze jest to samo napięcie U.
Pojemność definiuje zależność między ładunkiem i napięciem: Q = C · U. Gdy kondensatory są równolegle, całkowity ładunek pobrany z źródła jest sumą ładunków na kondensatorach:
Qcałk = Q1 + Q2.
Podstawiając Q1 = C1·U oraz Q2 = C2·U otrzymujemy:
Qcałk = (C1·U) + (C2·U) = (C1 + C2)·U.
To oznacza, że pojemność zastępcza wynosi:
Czast = C1 + C2.
Dla danych z zadania:
Czast = 2 µF + 3 µF = 5 µF.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1 µF – taki wynik może się kojarzyć z połączeniem szeregowym (gdzie 1/Czast = 1/C1 + 1/C2) albo z błędnym odejmowaniem zamiast dodawania.
- 6 µF – to typowy błąd rachunkowy (np. nieuważne dodanie) lub wybór "na oko" bez zastosowania reguły.
- 0.6 µF – taki wynik może pochodzić z użycia wzoru dla połączenia szeregowego i błędnego przeliczenia (np. pomylenie działań na ułamkach).
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę: równolegle = "więcej miejsca na ładunek" → pojemność rośnie i zwykle jest większa od każdej składowej.
