W transporcie drogowym infrastruktura liniowa to elementy o charakterze "ciągów", czyli przede wszystkim sieć dróg umożliwiająca przemieszczanie się pojazdów pomiędzy punktami (np. magazyn–klient, terminal–magazyn). Z tego powodu obejmuje ona drogi różnych klas i znaczenia: od tras o najwyższych parametrach (autostrady, drogi ekspresowe) po drogi niższych kategorii, które zapewniają dojazd lokalny.
Stwierdzenie "Obejmuje ona wszystkie drogi, od autostrad do dróg lokalnych" jest prawdziwe, bo oddaje istotę pojęcia: chodzi o cały układ liniowy w danej gałęzi transportu, a nie tylko jego wybrany fragment. W logistyce ma to praktyczne znaczenie: nawet jeśli zasadnicza część przewozu odbywa się trasami szybkiego ruchu, ostatni odcinek (tzw. "ostatnia mila") zwykle prowadzi drogami lokalnymi.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ każda z nich sztucznie zawęża zakres infrastruktury liniowej do jednego typu dróg lub do jednego rodzaju obszaru. Takie zawężenie miesza definicję infrastruktury (co istnieje jako sieć) z preferencją operacyjną przewoźnika (z jakich dróg najczęściej korzysta). W praktyce infrastruktura liniowa ma charakter systemowy i obejmuje również odcinki niezbędne do dojazdu, objazdów, rozprowadzania ruchu oraz obsługi terenów poza głównymi korytarzami transportowymi.
Na egzaminie warto pamiętać prostą wskazówkę: "liniowa" = sieć połączeń (drogi, linie kolejowe, szlaki), a "punktowa" = węzły i obiekty (np. terminale, stacje, porty). To ułatwia odróżnienie pojęć bez wchodzenia w nadmierne szczegóły.
