Spektrofotometria (najczęściej UV-Vis w praktyce analiz środowiskowych) polega na pomiarze, ile promieniowania o określonej długości fali pochłania badany roztwór. Wynikiem jest absorbancja, a następnie – po wykonaniu krzywej kalibracyjnej – wyznacza się stężenie analitu. Dlatego metoda ta jest typowo kojarzona z oznaczeniami chemicznymi, szczególnie gdy analit tworzy z odczynnikiem związek barwny lub kompleks absorbujący światło.
Gęstość gleby (np. gęstość objętościowa) jest natomiast wielkością fizyczną, zależną od masy i objętości próbki. Nie wynika bezpośrednio z pochłaniania światła przez roztwór i standardowo oznacza się ją innymi technikami (np. ważeniem próbki o znanej objętości, metodami piknometrycznymi lub innymi procedurami fizycznymi).
Ocena odpowiedzi:
- Gęstość gleby – poprawna, bo nie jest typowym parametrem mierzonym spektrofotometrycznie; to parametr fizyczny.
- Zawartość azotu – w praktyce laboratoryjnej bywa oznaczana metodami opartymi o pomiar absorbancji (kolorymetria/spektrofotometria), po odpowiednim przygotowaniu próbki i reakcji analitycznej.
- Zawartość fosforu – klasycznie w analizie środowiskowej często wykorzystuje się reakcje barwne i pomiar spektrofotometryczny roztworu.
- Zawartość potasu – choć w laboratoriach stosuje się też inne techniki instrumentalne, spotyka się procedury, w których pomiar optyczny/kolorymetryczny jest wykorzystywany do oznaczeń po odpowiedniej obróbce próbki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach mieszają się parametry fizyczne (masa, objętość, gęstość) i składniki chemiczne (zawartość pierwiastków/związków), to w pytaniach o spektrofotometrię zwykle poprawna będzie odpowiedź z parametrem fizycznym.
