Oznaczenia układów sieciowych wynikają z dwóch kluczowych informacji: (1) jak uziemiony jest punkt neutralny źródła zasilania oraz (2) jak są uziemione części przewodzące dostępne instalacji/odbiornika.
Układ TT oznacza, że:
- pierwsza litera T (Terra) – punkt neutralny źródła jest bezpośrednio uziemiony (uziemienie robocze, na schematach często jako RB),
- druga litera T – części przewodzące dostępne odbiornika są połączone z lokalnym uziomem ochronnym (RA), który jest niezależny elektrycznie od uziemienia źródła.
W konsekwencji, przy zwarciu do obudowy prąd zwarciowy płynie: od fazy do miejsca zwarcia, następnie przez połączenie ochronne odbiornika do uziomu RA, dalej przez ziemię do uziomu roboczego RB i wraca do punktu neutralnego transformatora. Taka droga prądu (przez ziemię między dwoma uziomami) jest charakterystyczna dla TT i wyjaśnia, dlaczego impedancja pętli zwarcia bywa większa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- TN-S: w TN-S przewody PE i N są rozdzielone, ale część ochronna ma ciągłe połączenie z punktem neutralnym źródła przez sieć (pętla zwarcia nie "zamyka się" przez ziemię między niezależnymi uziomami).
- TN-C: w TN-C występuje przewód PEN łączący funkcje ochronną i neutralną. To inna topologia niż pokazana droga przez ziemię między RA i RB.
- IT: w IT punkt neutralny jest izolowany od ziemi lub uziemiony przez impedancję; nie jest to klasyczne bezpośrednie uziemienie punktu neutralnego jak w TT.
W praktyce układ TT często wymaga stosowania wyłączników różnicowoprądowych, bo sama impedancja pętli (z udziałem gruntu) może nie zapewnić odpowiednio dużego prądu zwarcia do szybkiego zadziałania zabezpieczeń nadprądowych.
