Przekładnie zębate rozróżnia się głównie po geometrii kół oraz po wzajemnym położeniu osi wałów. Odpowiedź "stożkową" jest właściwa wtedy, gdy na rysunku widać parę kół zębatych o powierzchniach roboczych w kształcie stożka, a przeniesienie napędu realizowane jest między wałami, których osie przecinają się (często pod kątem prostym). Takie rozwiązanie jest typowe, gdy trzeba jednocześnie przenieść moment i zmienić kierunek obrotu w układzie napędowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tych cech?
- "walcową" wybiera się, gdy koła zębate mają kształt walców, a osie wałów są równoległe. Jeśli na rysunku widać zmianę kierunku (osie nie są równoległe), nie jest to typowy układ walcowy.
- "ślimakową" rozpoznaje się po charakterystycznym elemencie w kształcie śruby (ślimaku) współpracującym z kołem ślimakowym. Bez takiego elementu nie należy wskazywać przekładni ślimakowej.
- "zębatkową" dotyczy układu, w którym koło zębate współpracuje z zębatką (listwą zębatą), co zamienia ruch obrotowy na postępowy. Jeżeli na rysunku są dwa koła współpracujące ze sobą (a nie koło i listwa), nie jest to przekładnia zębatkowa.
W praktyce (także w maszynach rolniczych) poprawne rozpoznanie typu przekładni pomaga dobrać smarowanie, ocenić typowe zużycia oraz zrozumieć, w jaki sposób napęd jest przenoszony między zespołami maszyny.
