Przekładnia główna w moście napędowym przenosi moment z wału napędowego na mechanizm różnicowy i dalej na półosie. W rozwiązaniu hipoidalnym oś zębnika atakującego jest przesunięta względem osi koła talerzowego. To przesunięcie (widoczne na typowych rysunkach/schematach jako "offset" osi) odróżnia ją od przekładni stożkowej zwykłej.
Przekładnia hipoidalna daje w praktyce kilka korzyści: umożliwia obniżenie położenia wału napędowego w pojeździe, zapewnia większą powierzchnię kontaktu zębów, a więc lepszą nośność i zwykle cichszą pracę. Jednocześnie jest bardziej wymagająca pod względem smarowania – wymaga właściwego oleju przekładniowego i utrzymania jego poziomu, aby ograniczać zużycie oraz hałas.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "walcową" – przekładnie walcowe pracują na kołach o osiach równoległych, co nie odpowiada typowej konstrukcji przekładni głównej w moście napędowym.
- "ślimakową" – przekładnia ślimakowa ma inną parę kinematyczną (ślimak i koło ślimakowe) i inne ustawienie osi; w pojazdach spotyka się ją rzadko m.in. z powodu większych strat.
- "stożkową zwykłą" – opisuje klasyczną przekładnię stożkową bez przesunięcia osi; jeśli na rysunku widać przesunięcie osi zębnika względem środka koła talerzowego, nie jest to wersja zwykła.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku cechy konstrukcyjnej, a nie samego kształtu zębów. Najbardziej typowym "wyróżnikiem" hipoidy jest właśnie przesunięcie osi zębnika względem osi koła talerzowego.
