Sprzęgło tarczowe należy do sprzęgieł ciernych. Oznacza to, że przenoszenie momentu obrotowego odbywa się dzięki tarciu pomiędzy dociskanymi do siebie powierzchniami (zwykle tarcza z okładzinami ciernymi oraz element współpracujący, np. koło zamachowe lub docisk). Na rysunkach technicznych tego typu sprzęgło rozpoznaje się po obecności tarczy sprzęgłowej i elementów docisku, a nie po elementach zazębiających się.
Odpowiedź "tarczowe." jest poprawna, ponieważ wskazuje właśnie sprzęgło, w którym kluczowym elementem jest tarcza pracująca w parze ciernej. Taki typ zapewnia możliwość łagodnego załączania napędu i dopuszcza kontrolowany poślizg w fazie ruszania lub przy przeciążeniu (w granicach wynikających z konstrukcji).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "wielopłytkowe." – to także sprzęgło cierne, ale zbudowane z pakietu wielu płytek/tarcz, co zwiększa powierzchnię tarcia i pozwala przenosić większy moment przy mniejszych gabarytach. Na rysunku zwykle widać stos tarcz, a nie pojedynczą tarczę.
- "zębate." – to sprzęgło kształtowe, w którym moment przenosi się przez zazębienie. Cechą rozpoznawczą są zęby (wewnętrzne/zewnętrzne) i brak okładzin ciernych.
- "kłowe." – również sprzęgło kształtowe, rozpoznawalne po kłach (występach) wchodzących w gniazda. Zwykle nie dopuszcza poślizgu przy prawidłowym zazębieniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku szukasz cechy rozstrzygającej, zadaj sobie pytanie: czy moment przenosi tarcie (okładziny i docisk), czy zazębienie/kły? To najszybciej odróżnia sprzęgła tarczowe od zębatych i kłowych, a następnie pozwala rozróżnić tarczowe i wielopłytkowe (liczba tarcz).
