KWALIFIKACJA MOD3 + MOD7 - STYCZEŃ 2015

PYTANIE NR 21.
Rysunek przedstawia zasadę modelowania form, którą zastosowano do wykonania sukienki o fasonie
Ilustracja przedstawia cztery rysunki sukienek, oznaczone literami A, B, C i D, oraz dodatkowy rysunek w górnej części,
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby wskazać poprawną odpowiedź, trzeba odczytać z rysunku zastosowaną zasadę modelowania form (np. przeniesienie zaszewki, rozcięcie i rozsunięcie, dodanie objętości) i połączyć ją z efektem w gotowej sukience – czyli z jej fasonem. W kluczu jako poprawną wskazano odpowiedź "B".

Pełne wyjaśnienie:

W konstrukcji odzieży modelowanie form polega na takim przekształceniu formy podstawowej, aby uzyskać zamierzony efekt w wyrobie gotowym: zmianę linii, objętości, układu dopasowania oraz miejsca, w którym "pracuje" nadmiar materiału.

Rozwiązując zadanie, należy wykonać trzy kroki:

  • Zidentyfikować operację na formie widoczną na rysunku (co dokładnie zrobiono z formą: czy przeniesiono zaszewkę, czy wykonano rozcięcia i rozsunięcia, czy dodano klin/poszerzenie, czy utworzono fałdę lub marszczenie).
  • Określić skutek tej operacji: gdzie pojawia się dodatkowa objętość, jak zmienia się przebieg linii (np. w talii, w biuście, w spódnicy), czy powstaje rozkloszowanie, drapowanie, fałda, kontrafałda lub klin.
  • Dopasować skutek do nazwy fasonu podanej w odpowiedziach. Poprawna jest ta odpowiedź, która opisuje fason wynikający bezpośrednio z przedstawionej zasady modelowania.

Odpowiedzi błędne zwykle wynikają z typowych pomyłek:

  • Wybrania fasonu "na oko", bez powiązania go z konkretną techniką modelowania.
  • Pomylenia przenoszenia zaszewek (zmiana miejsca zaszewki bez zmiany sumy dopasowania) z rozcinaniem i rozsuwaniem (dodanie objętości/poszerzenia).
  • Nieodróżnienia elementów dających objętość (klin, fałda, marszczenie) mimo że w formie wyglądają podobnie (rozcięcia, rozchylenia, zakładki).

W tym zadaniu jako poprawną w kluczu wskazano odpowiedź "B". Na egzaminie warto sprawdzać siebie pytaniem kontrolnym: "Jaki efekt na sylwetce daje ten zabieg na formie?" – i dopiero wtedy wybierać fason.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Modelowanie form to przekształcanie formy podstawowej (przodu/tyłu) tak, aby uzyskać konkretny fason. Obejmuje m.in. przenoszenie zaszewek, dodawanie objętości przez rozcięcia i rozsunięcia, projektowanie fałd, marszczeń, cięć i klinów.
Najczęściej widać zmianę miejsca "zbierania" dopasowania: zaszewka znika z jednego miejsca i pojawia się w innym, ale suma dopasowania pozostaje podobna. Nie tworzy to automatycznie dużego rozkloszowania, tylko zmienia kierunek układania się materiału.
W tej metodzie wykonuje się rozcięcia w formie i rozsuwając je dodaje się objętość w wybranym obszarze (np. w spódnicy). Skutek to zwykle poszerzenie, rozkloszowanie, czasem baza pod marszczenie lub fałdy, zależnie od miejsca i wielkości rozsunięcia.
Bo różne techniki zaczynają się podobnie (linie cięć, strzałki, rozchylenia), a różnią się skutkiem w gotowym wyrobie. Jeśli uczeń nie łączy operacji na papierze z efektem na sylwetce, wybiera odpowiedź "na intuicję", co zwiększa ryzyko pomyłki.
Dodanie objętości w spódnicy może dawać rozkloszowanie, kliny, fałdy albo podstawę pod marszczenie. Kluczowe jest, czy objętość jest rozłożona równomiernie, czy skupiona w jednym miejscu oraz czy jest "zebrana" (marszczenie) czy uporządkowana (fałda/zakładka).
Najpierw zidentyfikuj, co zmieniono: zaszewki, cięcia, obwody, linię talii lub dołu. Potem nazwij efekt (np. rozszerzenie, fałda, marszczenie). Dopiero na końcu dopasuj to do nazwy fasonu z odpowiedzi, zamiast zgadywać po brzmieniu.
Zaszewki stosuje się, gdy trzeba dopasować płaski materiał do kształtu sylwetki (np. w biuście, talii, łopatkach). W modelowaniu można je przenosić, dzielić lub zamieniać w inne rozwiązania konstrukcyjne, ale ich "funkcja dopasowania" pozostaje kluczowa.
Klin to dodany fragment/poszerzenie, które zwiększa obwód i daje bardziej stałe rozszerzenie. Fałda wynika z ułożenia nadmiaru materiału w zakładkę, więc w formie często odpowiada jej "nadmiar do złożenia". Oba mogą dawać objętość, ale w inny sposób.
Jest to trudne, ale możliwe, jeśli opanujesz typowe schematy: przenoszenie zaszewki, rozcięcie i rozsunięcie, modelowanie fałd i marszczeń. Dobrą metodą jest rysowanie efektu na sylwetce obok schematu formy i porównywanie z nazwami fasonów.
Ćwicz na krótkich zestawach: schemat formy → nazwa techniki → efekt fasonu. Rób notatki z "objawów" na rysunku (strzałki, rozchylenia, zakładki). Pomaga też wykonanie kilku modyfikacji na papierze i sprawdzenie ich na płótnie próbnym.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 34% zdających egzamin. bardzo trudne

Według specjalistów z branży: "W kluczu jako poprawną wskazano odpowiedź "B"."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z pracowni konstrukcji i modelowania odzieży (skrypty szkolne)
  • Zestawy rysunków: przenoszenie zaszewek, rozcięcie i rozsunięcie, dodawanie klinów
  • Ćwiczenia praktyczne: wykonanie tej samej modyfikacji na papierze i na płótnie próbnych (toile)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego