Zwielokrotnienie polega na łączeniu wielu strumieni o niższych przepływnościach w jeden strumień o przepływności wyższej, aby efektywnie przesyłać dane jednym torem transmisyjnym. W praktyce spotyka się różne hierarchie tworzenia sygnałów wyższych rzędów.
Odpowiedź "PDH stosowany w Europie" jest właściwa, gdy rysunek przedstawia klasyczną hierarchię plezjochroniczną, czyli etapowe składanie sygnałów w kolejne poziomy (multipleksowanie kaskadowe). Cechą PDH jest to, że strumienie nie są idealnie zsynchronizowane, dlatego stosuje się mechanizmy dopasowania szybkości (wstawki/uzupełnienia) i buduje kolejne poziomy hierarchii w sposób charakterystyczny dla PDH.
Odpowiedź "SDH stosowany w Europie" jest niepoprawna, jeżeli na rysunku nie ma cech typowych dla systemu synchronicznego (ramkowania i mapowania kontenerów/ładunków w strukturze synchronicznej). SDH to inna koncepcja transportu: opiera się na synchronizacji sieci i przenoszeniu ładunków w znormalizowanej strukturze ramkowej, a nie na "dokładaniu" kolejnych strumieni w plezjochronicznej hierarchii.
Odpowiedzi "PDH stosowany w Stanach Zjednoczonych" i "SDH stosowany w Stanach Zjednoczonych" są pułapkami bazującymi na skojarzeniu regionu z daną rodziną rozwiązań. W zadaniach egzaminacyjnych rozróżnienie "Europa vs USA" zwykle dotyczy tego, że historycznie funkcjonowały odmienne regionalne hierarchie przepływności w systemach plezjochronicznych, natomiast system synchroniczny bywa w praktyce przeciwstawiany rozwiązaniom pokrewnym wdrażanym w Ameryce Północnej. Kluczowe jest jednak to, co pokazuje rysunek: zasada tworzenia sygnałów wyższych rzędów i typowa dla niej hierarchia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy schemat pokazuje hierarchię plezjochroniczną (kaskadowe składanie i dopasowania szybkości), czy synchroniczną (struktura ramkowa i mapowanie). Dopiero potem wybieraj wariant regionalny, jeśli odpowiedzi są tak sformułowane.
