Tarcie graniczne to reżim tarcia charakterystyczny dla sytuacji, gdy smarowanie jest niewystarczające do pełnego rozdzielenia powierzchni. Oznacza to, że może występować cienka warstwa smaru (lub warstwy adsorpcyjne/dodatki przeciwzużyciowe), ale jednocześnie część mikronierówności (asperytów) dwóch powierzchni nadal przenosi obciążenie w bezpośrednim kontakcie.
Dlatego odpowiedź "granicznego" pasuje do rysunków, na których widać współpracujące elementy w kontakcie ślizgowym z bardzo cienkim filmem smarnym albo z zaznaczonym "pograniczem" smarowania, gdzie nie ma pełnego klina olejowego.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne zjawiska:
- "płynnego" (smarowanie hydrodynamiczne/hydrostatyczne) dotyczy sytuacji, gdy powierzchnie są całkowicie rozdzielone filmem cieczy. Wtedy tarcie wynika głównie z oporów ścinania w smarze, a bezpośredni kontakt materiał–materiał praktycznie nie występuje.
- "tocznego" odnosi się do ruchu tocznego (np. kulka/wałeczek po bieżni w łożysku). Jeśli na rysunku pokazano ślizganie dwóch powierzchni, to nie jest to tarcie toczne, nawet gdy element ma kształt walcowy.
- "suchego" oznacza tarcie bez smaru (lub przy jego braku) – typowo większe zużycie i wyższy współczynnik tarcia. W praktyce w wielu węzłach pojazdu występuje jednak minimalne smarowanie lub warstwa graniczna, co odróżnia ten przypadek od tarcia całkowicie suchego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu/rysunku pojawia się smar, ale nie widać pełnego rozdzielenia powierzchni (brak "grubego" filmu/klina), najczęściej chodzi o tarcie graniczne. Gdy powierzchnie są wyraźnie odseparowane cieczą – wtedy tarcie płynne.
