Pojęcia sal ogrodowych i gabinetów ogrodowych odnoszą się do idei "wnętrz" w założeniu ogrodowym: wydzielonych przestrzeni o konkretnym przeznaczeniu, często ujętych geometrycznie i czytelnie odseparowanych roślinnością, żywopłotami lub architekturą ogrodową. Taki sposób kształtowania przestrzeni jest typowy dla ogrodu barokowego, w którym dąży się do porządku, symetrii, osiowości i kontroli widoków.
Dlatego odpowiedź "barokowych." jest właściwa: barokowe założenia ogrodowe często mają regularny podział na kwatery i "pokoje ogrodowe", a więc miejsca odpowiadające funkcjonalnie i kompozycyjnie salonikom, gabinetom czy zielonym wnętrzom.
Pozostałe odpowiedzi są nietrafne, bo wskazują style, w których dominują inne zasady:
- "romantycznych." – romantyzm w ogrodach kojarzy się z większą swobodą kompozycji, naturalizacją i nastrojowością, a nie z regularnymi, "salonowymi" podziałami.
- "średniowiecznych." – średniowieczne ogrody miały zwykle inną skalę, funkcje i formy (bardziej użytkowe, klasztorne, warzywniki, ziołowniki), więc nazewnictwo sal i gabinetów nie jest dla nich typowe.
- "modernistycznych." – modernizm korzysta z uproszczeń i nowych idei projektowych; choć może stosować podziały przestrzenne, terminologia "sale i gabinety ogrodowe" jest klasycznie kojarzona z historycznymi, formalnymi ogrodami, a nie z modernizmem.
Na egzaminie warto kojarzyć barok z: regularnością, osiami, symetrią, parterami i czytelnym "scenariuszem" przechodzenia przez kolejne wnętrza ogrodu.
