W zadaniu trzeba obliczyć wskaźnik wykorzystania ładowności, czyli jaką część dostępnej ładowności rzeczywiście zajęła masa przewożonego ładunku.
Krok 1: wyznacz ładowność pojazdu.
Ładowność nie jest równa DMC. DMC (dopuszczalna masa całkowita) obejmuje zarówno pojazd, jak i ładunek. Dlatego ładowność oblicza się jako różnicę:
ładowność = DMC − masa własna
Podstawiamy dane: 20 t − 4 t = 16 t. To oznacza, że maksymalnie można załadować 16 t.
Krok 2: oblicz wskaźnik wykorzystania ładowności.
Wskaźnik to iloraz:
wykorzystanie = masa ładunku / ładowność
Tu masa ładunku wynosi 16 t, a ładowność 16 t, więc:
16 / 16 = 1,00.
Interpretacja wyniku: wartość 1,00 oznacza wykorzystanie 100% ładowności (pojazd załadowany "pod limit" wynikający z DMC i masy własnej). Wartości mniejsze od 1 wskazują niewykorzystaną ładowność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 0,80 mogłoby wyjść z błędnego dzielenia przez 20 t (czyli DMC): 16/20=0,80. To myli DMC z ładownością.
- 0,67 może wynikać z przypadkowego podstawienia lub pomylenia danych (np. dzielenia 16 przez inną, nieuzasadnioną wartość). Taki wynik nie odpowiada definicji wskaźnika w tym zadaniu.
- 0,25 jest nielogicznie niskie dla sytuacji, w której ładunek (16 t) jest równy obliczonej ładowności (16 t); zwykle pojawia się po wykonaniu niepoprawnych działań na masach.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw policz ładowność jako różnicę DMC i masy własnej, a dopiero potem licz wskaźniki. To ogranicza najczęstszy błąd: używanie DMC w mianowniku.
