Silnik szeregowy prądu stałego ma uzwojenie wzbudzenia połączone szeregowo z twornikiem, więc ten sam prąd płynie przez oba obwody. Podczas rozruchu nie ma jeszcze siły przeciwelektromotorycznej (jest mała), dlatego prąd rozruchowy jest duży. To powoduje, że strumień magnetyczny i moment elektromagnetyczny rosną, a w praktyce silnik szeregowy jest znany z bardzo dużego momentu rozruchowego. Z tego powodu dobiera się go przede wszystkim do napędu maszyn, które na starcie "stawiają duży opór", np. mają duże tarcie statyczne, dużą bezwładność albo ruszają z obciążeniem.
Odpowiedź "mają bardzo duży moment oporowy w chwili rozruchu" jest więc zgodna z typową charakterystyką użytkową tego silnika: dobrze znosi ciężki rozruch i potrafi skutecznie "wyrwać" układ z postoju.
Pozostałe odpowiedzi opisują cechy bardziej typowe dla innych rozwiązań napędowych:
- "powinny mieć stałą prędkość obrotową" – silnik szeregowy nie jest dobrym wyborem, gdy wymagana jest stabilna prędkość; jego prędkość istotnie zależy od obciążenia.
- "mają bardzo mały moment oporowy w chwili rozruchu" – przy lekkim rozruchu nie wykorzystuje się kluczowej zalety silnika szeregowego. Co więcej, przy małym obciążeniu silnik szeregowy może nadmiernie zwiększać prędkość, co bywa niepożądane.
- "powinny mieć prędkość nieznacznie zmniejszającą się przy obciążeniu" – niewielki spadek prędkości pod obciążeniem to cecha kojarzona raczej z napędami o "sztywniejszej" charakterystyce mechanicznej niż silnik szeregowy DC.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "duży moment rozruchowy / ciężki rozruch", to bardzo często pasuje silnik szeregowy DC (lub odpowiednio dobrany napęd zapewniający wysoki moment startowy). Jeśli kluczowa jest "stała prędkość", szukaj odpowiedzi związanych z innym typem wzbudzenia lub regulacją.
